İNEBOLU'DA YEREL BASIN VE KÖŞE YAZILARI!

Uzun yıllara dayanıyor gazete ile tanışıklığı İnebolu ahalisinin...

Pek çok ilçe yerel basın kavramına bir hayli yabancı iken İnebolu bu konuda şanslı yıllar geçirmiş...

Şehrin sorunları, değerleri ve önemli olayları ulusal medyada yer bulamazken, İnebolu basını bu tarz konularda halkını bilgilendirmiş ve tarihe not tutmuş...

Yerel şairler ve köşe yazarlarının gündemle ilgili dile getirdikleri her konu bir nevi İnebolu'nun hafızası olmuş...

Dolayısıyla geçmişten geleceğe miras kalmış.

Günümüzde ise yazılı basın, internet haberciliğinin ve görsel medyanın gölgesinde kaybolmamak için yoğun çaba harcamakta...

Gazeteyi eline almak, sayfalarını çevirmek, gazete kağıdının kokusunu hissetmek isteyenler için gazete okumak bir ayrıcalık olmuş.

Fakat gazeteyi fiziki olarak eline alıp okuyan sayısı eskiye oranla düştükçe düşmüş.

Haber değeri olan bir olaydan haberdar olma imkânımızın çoğaldığı günümüzde, okuyan ve okuduğunu anlamaya çalışan, sadece haberler değil elbette, kendi seçtiği konuyu, kendi üslubuyla ve köşe yazısı formatında yazan köşe yazarlarını da takip eden okuyucu sayısı çoğalmış...

10 yıldır Yeni İnebolu Gazetesinde bana ayrılan köşede naçizane yazdığım yazılarla İnebolu kültürünü yaşatmaya, tarihi korumaya, toplumsal hafızayı diri tutmaya çalışıyorum...

Bugün İnebolu'nun kahramanlıklarını, İstiklâl yolunun hatıralarını, 9 Haziran'ın anlamını gelecek nesillere aktarabiliyorsak bunda yerel basının ve fedakâr kalemlerin payı büyüktür.

Yazmış olduğum 700 köşe yazısıyla okuyucularımla iletişim kurmaktan, tanışmaktan ve yeri geldiğinde hasbihal etme imkânı bulmaktan son derece mutluyum...

Okuyucularım; "Acaba bugün ne yazdı, hangi konuya değindi, herhangi bir sorunun giderilmesi için bir fikir beyan etti mi?" gibi düşünceyle köşe yazımıza gereken ilgiyi gösteriyor.

Gazetede ki haberlerin pek çoğunun da hafta boyunca okuyucunun karşısına sosyal medyada çıkmış olmasından dolayı aynı haber tekrar tekrar okunmak istenmiyor...

Gelelim İnebolu'da yayın hayatına devam eden İnebolu Postası gazetesinde üç-dört aydır köşe yazısı yazan, seçtiği konularla ve akıcı üslubuyla okumaktan zevk aldığım Mustafa Yaşar Dilsiz kardeşimin son yazısına...

İki hafta önce yazdığım "İKİ MADALYAYLA BİZİ TUTABİLENE AŞKOLSUN!" başlıklı yazımı gündeme taşımış. Aynı duygu ve düşünceleri taşıdığımızı kendi üslubuyla ifade etmiş Mustafa Yaşar Dilsiz...

Ve konuyu gayet edebi bir dille öyle güzel bağlamış ki, tekrar tekrar okudum ve sizlerin de okuması için aynen yazmak istedim...

"Bülent Yağcıoğlu'nun yazısında altını çizdiği gibi, madalya karın doyurmuyor.

Bu cümle ilk bakışta sert gelebilir.

Bir memleketin çocukları doğdukları yerde yaşayacaklarına inanmıyorsa, o memlekette yalnızca ekonomik değil, sosyal bir çözülme de başlamış demektir.

Bugün İstanbul'un sanayi bölgelerinde, Ankara'nın iş merkezlerinde, Bursa'nın fabrikalarında, Kocaeli'nin organize sanayi alanlarında binlerce İnebolulu çalışıyor.

Onlar memleketlerini sevmedikleri için gitmediler.

İnebolu'da kalamadıkları için gittiler.

Asıl üzerinde durulması gereken mesele budur.

Çünkü bir ilçenin en büyük serveti limanı, yolu, binası ya da bütçesi değil; insanıdır.

İnsanını kaybeden yerler zamanla dükkanlarını, okullarını, kültürünü ve hafızasını da kaybetmeye başlar.

Oysa İnebolu sıradan bir ilçe değildir.

Yüz yıl önce İnebolu, Türkiye'nin kurtuluşuna omuz verdi.

Bugün ise İnebolu'nun kurtarılması gereken şey tarihi değil, geleceğidir.

Yağcıoğlu'nun yazısı tam da bu nedenle önemlidir. Çünkü o yazı yalnızca bir gurur yazısı değil, aynı zamanda bir alarm yazısıdır.

Ve bazı alarmlar çaldığında alkışlamak yetmez.

Duymak gerekir.

Anlamak gerekir.

Harekete geçmek gerekir.

Aksi halde bir gün gelecek, İnebolu'nun kahramanlıklarını anlatacak çok sayıda madalyamız olacak; fakat o madalyalara bakacak yeterince gencimiz kalmayacak."

Aynen öyle...

Kalemine, emeğine sağlık Sayın Mustafa Yaşar Dilsiz.

| Bu haber 986 defa okunmuştur.