Değerli İnebolulu hemşerilerim,
Bugün 10 Kasım…
Takvimler 10 Kasım 1938’i gösterdiğinde, İstanbul Dolmabahçe Sarayı’nda saatler 09.05’i vururken, Türk milleti yalnızca Cumhurbaşkanını değil; bağımsızlığının mimarını, Cumhuriyetinin kurucusunu, geleceğe duyduğu güvenin en büyük temsilcisini kaybetti.
Aradan tam 88 yıl geçti.
Ama ne o büyük insanın düşünceleri eskidi ne de milletimize bıraktığı emanetin değeri azaldı.
Bugün bir kez daha Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü saygıyla, özlemle ve minnetle anıyoruz. Ancak ben, 10 Kasım’ın yalnızca hüzünlenerek geçirilmesi gereken bir gün olmadığına inanıyorum.
Atatürk’ü anmak elbette önemlidir. Fakat asıl sorumluluğumuz, onu anlamak ve bize bıraktığı değerlere sahip çıkmaktır.
Çünkü Atatürk’ün büyüklüğünü yalnızca kazandığı savaşlarda, kurduğu Cumhuriyet’te veya gerçekleştirdiği devrimlerde aramak eksik kalır. Onun asıl büyüklüğü, tarih sahnesinden silinmek istenen bir millete kendi kaderini değiştirebileceğini göstermesinde, yoksulluk ve çaresizlik içindeki insanlara yeniden özgüven kazandırmasındadır.
Ve bu büyük mücadelenin içinde bizim güzel İnebolu’muzun da unutulmayacak bir yeri vardır.
İNEBOLU;
BİR KASABADAN ÇOK DAHA FAZLASI
Benim için İnebolu, yalnızca doğup büyüdüğümüz topraklarla, güzel sokaklarıyla, deniziyle ve tarihî evleriyle anılacak bir yer değildir.
İnebolu, bu milletin bağımsızlık mücadelesine omuz vermiş, tarihimizin en zor günlerinde sorumluluk üstlenmiş bir kahramanlık beldesidir.
Millî Mücadele yıllarında Anadolu’nun cephaneleri, silahları ve yaşamsal ihtiyaçları Karadeniz üzerinden İnebolu’ya ulaştırılıyor; buradan Küre, Seydiler ve Kastamonu üzerinden Ankara’ya, oradan da cephelere taşınıyordu.
Bu yol, sıradan bir ulaşım güzergâhı değildi.
O yolun her virajında emek, her taşında fedakârlık, her kilometresinde bağımsızlık inancı vardı.
İnebolulu kayıkçılar dalgalarla boğuşurken, kadınlarımız kağnıların başında, gençlerimiz ve yaşlılarımız omuz omuza vatanın geleceğini taşıyordu.
9 Haziran 1921'de Yunan savaş gemilerinin tehdidine ve bombardımanına rağmen İnebolu halkı teslim olmadı. Cephane sevkiyatı sürdürülerek Anadolu’nun bağımsızlık mücadelesine destek verildi.
Türkiye Büyük Millet Meclisinin 1924 yılında İnebolu kayıkçılarının kahramanlığını İstiklâl Madalyası ile onurlandırması, işte bu olağanüstü fedakârlığın tarihî karşılığıdır.
Atatürk de bu kahramanlığı unutmadı.
1925 yılının ağustos ayında İnebolu’ya geldi. 27 Ağustos’ta tarihî Türk Ocağı binasında yaptığı konuşmayla Cumhuriyetimizin çağdaşlaşma yolculuğunun önemli adımlarından birini yine İnebolu’dan duyurdu.
Bir zamanlar bağımsızlık mücadelesinin cephanesini taşıyan İnebolu, bu defa çağdaşlaşmanın sesinin yükseldiği yerlerden biri olmuştu.
Ne anlamlı bir tarihî buluşmadır bu!
KABAALİOĞLU AİLESİ;
TARİHİN SAYFALARINDAKİ BİR MÜCADELENİN HATIRASI
Bu satırları kaleme alırken benim için çok özel, çok duygusal bir başka sorumluluk daha bulunuyor.
Çünkü ben, Millî Mücadele yıllarında İnebolu’da bağımsızlık mücadelesinin içinde yer almış Kabaalioğlu ailesinin bir ferdiyim.
Bunu herhangi bir üstünlük iddiasıyla değil, tarihimizin bize yüklediği sorumluluğu hatırlatmak için söylüyorum.
Tarih araştırmacısı Nurettin Peker’in 1918–1923 İstiklâl Savaşının Vesika ve Resimleri adlı eserinde, Kabaalioğlu ailesinin Millî Mücadele’de üstlendiği görevler açıkça anlatılmaktadır.
Eserde, İnebolulu sekiz erkek kardeşten altısının bir arada bulunduğu tarihî bir fotoğrafa da yer verilmiştir.
Bu sekiz kardeşin adları Mehmet Hamdi, Hüseyin, Rıza, Hasan, Ahmet Hamdi, Mustafa, Süleyman ve Necati olarak kaydedilmiştir.
Aile büyüklerimizden Mehmet Hamdi Bey, İnebolu Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin veznedarlığını üstlenmiş; Rıza Bey ise Kuvâ-yı Milliye reisliği yapmıştır. Hüseyin’in Kafkas Cephesi’nde şehit düştüğü de aynı eserde belirtilmektedir.
Bunlar yalnızca ailemizde kuşaktan kuşağa aktarılan hatıralar değildir. Tarihî araştırmalarda ve belgelerde yer bulan gerçek insan hikâyeleridir.
Nurettin Peker, İnebolu’da yabancı askerî müdahaleler karşısında millî iradeyi temsil etmeye çalışan Rıza Bey ve arkadaşlarının kararlı duruşunu da anlatır.
O günlerde bölgedeki Pontusçu örgütlenmelerin ve silahlı çetelerin yarattığı tehlikelere, bağımsızlığı tehdit eden girişimlere karşı İnebolulu vatanseverler mücadele etmiştir.
Kabaalioğlu Rıza Bey’in kendi silahı, atı ve teçhizatıyla Millî Mücadele saflarına katılması, Safranbolu yönündeki harekâtta görev alması da tarihî kayıtlarda bulunmaktadır.
Hasan İzzettin Dinamo’nun Kutsal İsyan adlı eserinde de bu mücadeleye katılan Kabaalioğlu Rıza Bey ve arkadaşlarının fedakârlıklarından söz edilmektedir.
Nurettin Peker’in aktardığı bir başka dikkat çekici olay ise 1921 yılında İpsiz Recep ve müfrezesinin İnebolu’da Rıza Bey tarafından misafir edilmesidir.
Bütün bu bilgiler bize gösteriyor ki Millî Mücadele yalnızca cephede kazanılmış bir savaş değildir.
O mücadele, milletin örgütlenmesiyle, cephenin ihtiyaçlarının karşılanmasıyla, gerektiğinde bir avuç insanın büyük tehlikelere karşı durabilmesiyle başarıya ulaşmıştır.
Bugün aile büyüklerimizin isimlerine tarihî belgelerde rastladığımda elbette gurur duyuyorum. Ama bundan çok daha güçlü hissettiğim duygu, onların uğruna mücadele ettikleri Cumhuriyet’e karşı sorumluluğumdur.
Çünkü atalarımızın kahramanlıklarıyla övünmek yetmez; onların bizlere emanet ettiği değerlere layık olmak gerekir.
Bu topraklarda mücadele veren yalnızca Kabaalioğlu ailesi değildi. İnebolu’nun daha nice vatansever ailesi, ismi bilinen veya bilinmeyen nice kahramanı aynı bağımsızlık idealine inanmıştı.
Hepsini saygıyla, minnetle ve rahmetle anıyorum.
ATATÜRK'ÜN VEFATI YALNIZCA TÜRKİYE'Yİ DEĞİL, DÜNYAYI DA SARSTI
10 Kasım 1938’de Atatürk’ün ölüm haberi dünyaya yayıldığında, yabancı gazeteler yalnızca bir devlet başkanının vefatını haber vermiyordu.
Onlar, bir milletin yeniden doğuşuna öncülük eden büyük bir liderin tarih sahnesinden ayrılışını değerlendiriyordu.
Amerika Birleşik Devletleri’nin önemli gazetelerinden The New York Times, 11 Kasım 1938 tarihli yayınında Atatürk’ü yükselen bir milletin kuruluşuna öncülük eden askerî kahraman olarak tanıttı.
Fransız Le Temps gazetesi, onun askerî başarılarının ötesinde kalıcı bir eser bıraktığını vurguladı. Gazetenin dönemin Türk basınına aktarılan değerlendirmesinde şu anlamlı sözler yer alıyordu:
“Ölüm, mağlubiyet nedir bilmeyen bu adamı mağlup etmiştir. Fakat onun muazzam eseri bakidir.”
İngiliz The Times gazetesi Atatürk’ün dış politikası sayesinde Türkiye’nin eski düşmanlarıyla dostluk kurabilmesini önemli bir başarı olarak değerlendirdi.
Hindistan’da yayımlanan The Hindustan Times, modern Türkiye’nin kurucusunun ölümünü büyük bir haber olarak okurlarına duyurdu.
Japon basını da Atatürk’ün vefatına geniş yer ayırarak Türk milletinin yaşadığı kaybı ve Cumhuriyetin kuruluşundaki rolünü anlattı.
Devlet başkanlarının taziye mesajları da aynı tarihî gerçeği ortaya koyuyordu.
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Franklin D. Roosevelt, 11 Kasım 1938 tarihli taziye mesajında Atatürk’ün ülkesine yaptığı hizmetlerle yalnızca Türk milletinin değil, dünyanın da saygısını kazandığını belirtti.
İngiltere Kralı VI. George, Türk milletinin uğradığı büyük kayıptan duyduğu derin üzüntüyü iletti.
İsveç Kralı V. Gustav, Türkiye’nin kaybı dolayısıyla samimi başsağlığı dileklerini bildirdi.
Japon İmparatoru Hirohito da Türk devletine taziye telgrafı gönderdi.
Düşününüz değerli hemşerilerim…
Bir zamanlar Anadolu’nun işgaline tanık olan dünyanın önemli devletleri, aradan geçen yılların ardından aynı milletin bağımsızlığını sağlayan lideri saygıyla anıyordu.
İşte Atatürk’ün büyüklüğü burada da görülmektedir.
O, savaş meydanlarında kazandığı zaferleri barışa, bağımsızlığı devletleşmeye, milletinin kurtuluşunu çağdaşlaşmaya dönüştürmeyi başarmıştır.
ATATÜRK BİZLERDEN VE GENÇLERİMİZDEN NE BEKLİYORDU?
Ben, 10 Kasım’ın en önemli sorusunun bu olduğunu düşünüyorum.
Atatürk bugün yaşasaydı bizlere ne söylerdi?
Yalnızca kendisini anmamızdan, fotoğraflarını taşımamızdan, meydanlara çiçekler bırakmamızdan memnun mu olurdu?
Elbette bütün bunlar saygımızın ve sevgimizin anlamlı göstergeleridir.
Ancak Atatürk’ün asıl beklentisinin, kurduğu Cumhuriyetin aklını, vicdanını ve geleceğini korumamız olduğuna inanıyorum.
Atatürk, 1927 yılında okuduğu Büyük Nutuk’un sonunda gençliğe seslenerek Türk bağımsızlığını ve Cumhuriyetini sonsuza kadar koruma görevini emanet etmiştir.
Bu emanetin anlamı çok büyüktür.
Cumhuriyet yalnızca üzerinde yaşadığımız bir toprak parçası değildir. Cumhuriyet, milletin kendi geleceği hakkında söz sahibi olmasıdır.
Cumhuriyet; yurttaşın hukuk önünde eşitliği, kadınların toplumsal yaşamda hak ettikleri yeri alması, çocukların eğitim hakkı, bilimsel düşüncenin gelişmesi ve insan onurunun korunmasıdır.
Bu nedenle gençlerimizin yalnızca diploma sahibi olmalarını değil; okuyan, araştıran, sorgulayan, eleştirel düşünebilen, haksızlık karşısında susmayan insanlar olmalarını önemsemeliyiz.
Bir genç yalnızca kendisi için değil, yaşadığı toplum için de sorumluluk hissetmelidir.
Ülkesinin kaynaklarını korumalı, emeğe değer vermeli, bilimin yolundan ayrılmamalı, farklı düşüncelere saygı duymalıdır.
Atatürk’e bağlılık, geçmişte söylenenleri tekrarlamakla sınırlı kalmamalı; onun açtığı çağdaşlaşma yolunda yeni başarılar ortaya koyabilmekle anlam kazanmalıdır.
Bugün Cumhuriyetimizi daha güçlü kılacak olan şey, gençlerimizin özgür düşüncesi, nitelikli eğitimi, dürüstlüğü, üretkenliği ve ülkesine duyduğu sorumluluktur.
Ve biz yetişkinlerin görevi de onlara yalnızca geçmişin kahramanlıklarını anlatmak değil, geleceğin başarılarını gerçekleştirebilecekleri imkânları sunmaktır.
10 KASIM: YALNIZCA ANMAK DEĞİL, ANLAMAK GÜNÜDÜR
Değerli hemşerilerim,
Ben her 10 Kasım’da Atatürk’ü düşünürken İnebolu’yu da düşünüyorum.
Dalgalarla mücadele eden kayıkçılarımızı, cephane taşıyan kadınlarımızı, Kuvâ-yı Milliye saflarına katılan gençlerimizi, şehit düşen vatan evlatlarını ve aile büyüklerimizin bizlere bıraktığı tarihî hatıraları düşünüyorum.
Sonra kendi kendime soruyorum:
O insanlar bunca fedakârlığı ne için yaptı?
Cevabı çok açık.
Çocukları esaret altında yaşamasın diye.
Gelecek kuşaklar kendi vatanlarında özgürce yaşayabilsin diye.
Bu millet başkalarının iradesiyle değil, kendi iradesiyle geleceğini belirleyebilsin diye.
İşte bugün hepimizin görevi, onların bu büyük idealini anlamak ve yaşatmaktır.
Kabaalioğlu ailesinin bir ferdi olarak tarihimizle gurur duyuyorum. Fakat biliyorum ki bu gururun gerçek değeri, geçmişin hatıralarına sahip çıkarken geleceğe karşı sorumluluklarımızı unutmamaktır.
İnebolu’nun İstiklâl Yolu’nda taşınan yalnızca silah ve cephane değildi.
O yolda bir milletin bağımsızlığı, onuru, umudu ve henüz doğmamış çocuklarının geleceği taşınıyordu.
Atatürk’ün bize bıraktığı Cumhuriyet de işte o büyük fedakârlıkların üzerinde yükseldi.
10 Kasım 1938’de Atatürk’ün bedeni aramızdan ayrıldı. Ama fikirleri, eserleri ve milletimizin geleceğine duyduğu inanç yaşamaya devam etti.
Atatürk bugün bir okulun kapısından giren çocuğun umudunda, bilim üreten bir gencin emeğinde, hakkını arayan bir yurttaşın cesaretinde, Cumhuriyetine sahip çıkan bir milletin vicdanında yaşamaktadır.
Bu nedenle benim için 10 Kasım, yalnızca gözyaşı dökme günü değildir.
Geçmişimize minnet duyduğumuz, bugünümüzü sorguladığımız ve yarınımıza karşı sorumluluklarımızı yeniden hatırladığımız gündür.
Atatürk’ü gerçekten seviyorsak onun düşüncelerini öğrenmeli, Cumhuriyetimizin kazanımlarını korumalı ve ülkemizi bizden sonraki nesillere daha aydınlık, daha güçlü, daha adil bir şekilde bırakmaya çalışmalıyız.
Çünkü Atatürk’ün en büyük mirası, kendisini özlemle anacak nesillerden çok, ülkesini ileriye taşıyacak nesillere duyduğu güvendir.
Ve ben bugün, İstiklâl Madalyalı güzel İnebolu’muzdan, aile büyüklerimizin hatıralarından ve Cumhuriyetimize duyduğum sarsılmaz bağlılıktan aldığım güçle bir kez daha ifade etmek istiyorum:
Atatürk ölmedi.
O, İnebolu’nun İstiklâl Yolu’nda, milletimizin bağımsızlık iradesinde ve Cumhuriyetimizin her yeni sabahında yaşamaya devam ediyor.
Bize düşen, saat 09.05’te yalnızca saygıyla durmak değil; o saygının gereğini yılın geri kalan her gününde yerine getirmektir.
Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, silah arkadaşlarını, Millî Mücadele’nin bütün kahramanlarını ve bağımsızlığımız uğruna hayatlarını feda eden aziz şehitlerimizi sonsuz minnet, rahmet ve saygıyla anıyorum.
Ruhun şad olsun Büyük Atatürk.
Emanetin, dün olduğu gibi bugün de yarın da bu milletin vicdanında yaşayacaktır.
10 Kasım 2026 – Yeni İnebolu Gazetesi
Sefa Kabaalioğlu
| Bu haber 116 defa okunmuştur.
