2018 yılında İnebolu’ya ait arşiv belgelerinin dijital ortama aktarılıp internet ortamında paylaşılmasıyla, uzun yıllardır İnebolu üzerine bilgi ve belge toplayan hemşerimiz Engin Gül’ün yaptığı arşiv çalışmaları sayesinde, İnebolu’ya ikinci İstiklal Madalyası verilmesi konusunun Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde görüşülerek kabul edildiği ortaya çıktı.
Bir işe büyük bir merakla başlayıp yarım bıraktığımız da doğrudur. Kayıtlarda, piyade kayıkçılarının Kethüdası İlyas Kaptan ve arkadaşlarının talebi üzerine kendilerine de İstiklal Madalyası verildiği görülmektedir. Ancak aynı süreçte Piyadeciler Loncasına da İstiklal madalyası verilmesi kararı alınmasına rağmen teslim edilip edilmediği konusunda kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle "zayiinden" düzenlenen kayıt belgesi doğrultusunda İnebolu’ya ikinci İstiklal Madalyası verilmiştir.
Bu gelişmeyle birlikte, İnebolu’nun Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundaki hayati katkısı yeniden gündeme taşınmış, düzenlenen tören de bu tarihi gerçeği bir kez daha pekiştirmiştir.
Ankara’daki Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde gerçekleştirilen törene gelince; gerçekten örnek gösterilecek bir organizasyon yapılmıştır. Konuşmacıların İnebolu’yu ve Millî Mücadele’de yaşanan fedakârlıkları özümseyerek konuşmalarına yansıtmaları, törenin en anlamlı yönlerinden biriydi.
Sadece TBMM Başkanımız Sayın Numan Kurtulmuş’un, ikinci madalyanın İnebolu’ya "iki kat sorumluluk yüklediği" yönündeki ifadesini sürçülisan olarak kabul ediyoruz. Çünkü İnebolu, tüm Türkiye’ye örnek olacak bir fedakârlığı zaten yerine getirmiştir. Daha başka ne yapabilir ki? İnebolu’nun devlete borcu yoktur; aksine hâlâ ödenmemiş bir alacağı vardır.
Son yıllarda benzer törenlerde yardımcılar tarafından hazırlanan metinlerin çoğu zaman aceleyle okunması nedeniyle maddi ve imla hatası yapılırken, bu törenin kusursuz geçmesi ayrıca memnuniyet vericiydi.
İkram edilen yemeğin ardından Milletvekilimiz Sayın Serap Ekmekçi Hanım’ın daveti üzerine, Sayın Valimizin de bulunduğu masaya sohbet etmek amacıyla oturdum. Daha önce Valimiz Sayın Meftun Dallı ile görüşme fırsatımız olmamıştı. Masada valimizin yanı sıra milletvekillerimiz, eski milletvekillerimiz ile eski ve yeni il başkanları da bulunuyordu.
Söz alarak şunları ifade ettim:1957 yılında ilk 9 Haziran Şeref ve Kahramanlık Günü kutlamalarının yapılmasını sağlayan Selahattin Çelebi, o yıllarda kaleme aldığı bir yazısında, İnebolu’nun Millî Mücadele’de gösterdiği fedakârlık nedeniyle verilen madalyaya atıfta bulunarak, Türkiye Cumhuriyeti’nin her bakanlığının İnebolu’ya ayrı ayrı bir vefa borcu bulunduğunu yazmıştı.
O tarihte ben dünyaya yeni gelmiştim. Aradan yaklaşık yetmiş yıl geçti. O gün ödenmeyen vefa borcu, bugün de hâlâ ödenmiş değildir.
Bunun ne anlama geldiği sorulunca örnek olarak, Millî Mücadele sırasında çok önemli görevler üstlenen İnebolu Askerlik Şubesi binasının bugün metruk hâlde bulunduğunu, restore edilerek İnebolu’muza kazandırılması gerektiğini söyledim. Bugüne kadar bu konuda kayda değer bir ilerleme sağlanamadığını da ifade ettim.
Bunun üzerine Sayın Valimiz bana dönerek, "İnebolu’da restore edilmeyi bekleyen böyle bir Askerlik Şubesi olduğunu ilk defa sizden burada duyuyorum." dedi ve konuyla ilgileneceğini belirtti.
O anda aklıma 135 yıl önce Kastamonu Valisi olan Abdurrahman Paşa geldi. Araştırmalarım sırasında rastladığım belgelerde, valinin yılın yaklaşık üç ayını İnebolu’da geçirdiği, bazı kararlarını burada aldığı ve yaptırdığı kamu binalarının inşaatlarını bizzat takip ettiği anlatılıyordu. Gerçekten de İnebolu’da kalıcı eserler bırakmıştı.
İnebolu ile ilgili ilk araştırmalarımı yapıp eski fotoğraf ve belgeleri toplamaya başladığım 2006 yılında bunları dönemin Valisi Mustafa Kara’ya da anlatmıştım. Konunun önemini kavrayan Sayın Valimiz neredeyse her hafta İnebolu’ya gelmiş, yedi yıllık görev süresi boyunca ilçenin hak ettiği ilgiyi göstermiştir.
Onun dönemindeki en önemli hizmetlerden biri hiç şüphesiz İstiklal Yolu Projesi’dir. Açılış konuşmalarından birinde şu ifadeleri kullanmıştı:
"İnebolu’ya belki otuz-kırk yıldır yapılmamış, belki bundan sonra da otuz-kırk yıl yapılamayacak hizmetleri bu döneme sığdırdık."
Kendisine Allah’tan rahmet diliyor, hayırla yâd ediyoruz.
Bu çalışmalar yürütülürken Türkiye Büyük Millet Meclisi ile de güçlü bir bağ kurulmuş, üç ayrı TBMM Başkanı 9 Haziran törenlerine katılmak üzere İnebolu’ya gelmişti. Hatta ilkinde Meclis Başkanına TBMM.de Fahri Hemşerilik Beratı takdim etmiştik.
Bugün ise 9 Haziran törenlerine en alt düzeyde katılım sağlanması bizleri derinden üzmektedir.
Aslında bu serzenişimi, mahallî şairimiz Ömer Yılmaz 1984 yılında Yeni İnebolu Gazetesi’nde, daha sonra ise Hasan Pulur imzasıyla 1985 yılında Milliyet Gazetesi’nde yayımlanan şiirinde çok güzel dile getirmişti:
"Ocaklar tütmez oldu tatsız tuzsuz aşımız,
Karadeniz'in belki yarısı gözyaşımız
İnebolu İstiklal Madalyalı Atadan,
Ya gelin görün bizi ya silin haritadan."
Yakın tarihte yaşanan sel felaketinin ardından Bozkurt ilçesinin devlet tarafından kısa sürede yeniden ayağa kaldırılması hepimizin gözleri önünde gerçekleşmiştir. Devlet istediğinde, değer verdiğinde ve öncelik tanıdığında sorunların nasıl çözülebildiğini hep birlikte gördük.
Bugün ise İnebolu’nun talepleri çoğu zaman nüfusuna bakılarak önemsiz görülmekte, hatta daha Kastamonu aşamasında dikkate alınmadan geri çevrilmektedir.
Kimseyi tek tek suçlamak istemem. Ancak kanaatimce, Kastamonu basınının İnebolu’dan söz ederken sürekli Kastamonu adını ön plana çıkarması, İnebolu’nun marka değerini zayıflatmakta ve zamanla hafızalardan silinmesine yol açmaktadır.
İnegöllüler yalnızca mobilya sektörüyle güçlü bir marka oluşturmuşlardır. "Nerelisiniz?" diye sorulduğunda "Bursalıyım." diyen bir İnegöllüye rastlamadım. Oysa hiçbir ilçede bulunmayan iki İstiklal Madalyası'na sahip İnebolu, neden bu eşsiz değeri bir marka hâline getiremesin?
Bugünden sonra en büyük dileğimiz; İnebolu’ya ikinci İstiklal Madalyası dolayısıyla gösterilen ilgi ve takdirin, ilçemizin kronik sorunlarının çözümünde de aynı kararlılıkla sürdürülmesidir. Bu topraklarda büyük fedakârlıklar yapan atalarımızın mirasçıları olarak bunun en doğal hakkımız olduğunu düşünüyoruz.
Törende de ifade edildiği gibi, İnebolu’nun yaptıkları yalnızca kendisi için değil, Türkiye’nin bütün yerleşim yerlerine örnek olacak niteliktedir. Ancak söz, İnebolu’ya olan vefa borcunu ödemeye geldiğinde aynı hassasiyetin gösterilmemesi düşündürücüdür.
Sıkça kullandığım bir söz vardır:
"Tarih, geçmişin karnesi; geleceğin reçetesidir."
Bizim karnemiz pekiyi. Ancak ne yazık ki okul yönetimi bizi sınıf geçirmiyor. İşte yaşananlar ve yapılanlar ortadadır. Törenlerde İnebolu büyük bir övgüyle anlatılıyor. Dileğimiz; bu anlayışın yalnızca sözde kalmaması, bundan sonra da İnebolu’ya aynı bakış açısıyla yaklaşılmasıdır.
Ahde vefa, benim yetiştiğim kuşağın en önemli değerlerinden biridir. Bizler bu anlayışla büyüdük. İnebolu’yu hak ettiği yerde görmek istiyoruz. Bugünkü nesilden beklentimiz de budur.
| Bu haber 786 defa okunmuştur.
