"MAKAM"LA SINANDIĞINDA NASILSIN? ONA BAKMAK LAZIM

Namaz Camiden çıkınca demiş Necip Fazıl...

Oruç Ramazan bitince...

Hac Mekke'den dönünce başlar!

Caminin içinde herkes mübarek, herkes rahat, herkes iyi, herkes güzel...

Yani İbadethane orası, Allah evi.

Camideki hâle bakılarak hüküm verilmez!

Dışarıda nasılsın ?

Kıldığın namaza, tuttuğun oruca, yüz sürdüğün Kâbe'ye aykırı mı hareket ediyorsun?

Örnek bir müslüman gibi mi yaşıyorsun?

Ya da yaptığın ibadetler göstermelik mi?

Parayla muhatap olduğunda, makamla sınandığında nasılsın ?

Nefis kendini iki yerde çok belli edermiş...

Biri araba kullanırken...

Öyle ya; ayağının altında küçük bir gaz pedalı, basıyorsun gidiyor, fren pedalına basıyorsun dev gibi araç duruyor.

Biri de makam koltuğuna oturduğunda, yani emir verirken...

İnsanoğlu emir vermeyi çok seviyor.

Kul olduğunu unutuyor, o makâmın gelip geçici olduğunu düşünemiyor belki de...

Bambaşka bir insan olup çıkıyor...

Bu herkes için geçerli değil tabii.

Oturduğu koltuğun hakkını veren insanlar da var doğal olarak...

Mütevaziliğiyle gönüllere giriyor, hizmetleriyle adından uzun yıllar söz ettiriyor. Halkın içinden çıktığını, yine aynı halkla içiçe yaşayacağını biliyor.

Kibirlenmiyor, böbürlenmiyor, benliğini kaybetmiyor.

Halkı kendisinden razı oluyor, dolayısıyla Allahü tealânın da rızasını kazanmış oluyor.

Halka hizmet, Hakka hizmettir düsturunu benimsiyor.

Bizlere de "Allah düzgün insanlarla karşılaştırsın" demek düşüyor.