HER ÇİÇEK HER TOPRAKTA AÇMAZ!

İnsanız elbet;

Çoğu zaman kendimize haksızlık ederiz, acı çekince ve zarar görünce bunu farkederiz...

Kendi doğamızı, yapımızı ve karakterimizi göz ardı ederek kendimizi başkalarının toprağına ekeriz...

Sonra da neden solduğumuzu, neden boy vermediğimizi, neden içten içe kuruduğumuzu anlamaya çalışırız...!

Oysa mesele çok basittir; her çiçek her toprakta açmaz, her tohum her toprağa uyum sağlamaz...

Kimimiz kalabalıkta büyür, gürültüyle besleniriz. Kimimiz ise sessizliği tercih eder, orada filizleniriz...

Kimimizi şehir ayakta tutar, kimimiz ise köyde mutluluğa yelken açar...

Bazıları rekabeti sever, bazılarını ise yarış tüketir...

Ama içinde savrulduğumuz sistem herkesi aynı kalıba sokmaya çalışır, aynı başarıyı aynı hayatı aynı mutluluğu dayatır...

"Bak o yaptı, sen neden yapamıyorsun?" cümlesi, nice insanın kökünü kurutur. Çünkü o "yapan" ile "yapamayan" aynı toprakta yetişmemiştir. Aynı yağmuru almamış, aynı güneşi görmemiştir. Biri baharı yaşarken diğeri ayazda harab olmuştur...

En acısı da şudur; insan yanlış yerde durduğunu fark ettiği halde orada kalmaya devam eder. Çünkü oraya alışmıştır, "başaramadım" demekten korkar çekinir. Oysa yanlış yerde zorlamak bir çiçeği betona ekmeye benzer, ait olmadığın yerde kalmak, yaşanan hayatı felç eder, kangren yapar...

Herkesin bir toprağı vardır. Kimi insan sevgiyle büyür, saygıyla yoğurulur, kimi de şiddetin gölgesinde kahrolur...

Belki de hayatın en büyük cesareti şudur; yanlış toprağı terk edebilmek, köklerini söküp yeniden başlama riskini göze alabilmek...

Çünkü bazen kalmak değil, gitmek büyütür insanı. Bazen tutunmak değil, bırakmak yeşertir, filizlendirir...

Unutmayalım ki; solan her çiçek zayıf değildir, belki de sadece yanlış yerdedir.

Ve doğru toprağı bulduğunda kimsenin tahmin edemeyeceği kadar güzel açacaktır.

| Bu haber 1242 defa okunmuştur.