KENDİNİ BAŞKALARIYLA KIYASLAYAN, KENDİ HİKAYESİNİ YARIM BIRAKIR!

Kıyaslama alışkanlığı, insanın huzurunu yavaş yavaş elinden alır.

Çünkü herkesin hikâyesi farklıdır.

Kiminin yolu uzun, kiminin yolu kısadır!

Kimi düşe kalka ilerler, kimi ise çizgisini bozmamaya gayret eder.

Ama bazı insanlar kendi yoluna bakmak yerine başkalarının yürüdüğü yolları kendine dert eder...

Sürekli kendini, çocuklarını, işini, evini, birikimini ya da kazancını birileriyle kıyaslamayı alışkanlık haline getirenler, huzuru ve mutluluğu sekteye uğratırlar.

Kalıcı olmayan şeye gönül bağlayanlar, geçici mutlulukları ile avunsalar da aldananlardan olurlar...

Yarın ne yaşayacağını bilmediği halde gelecek için endişe edenler yine mutluluktan nasibini almayan grubun içinde yer alırlar...

Dün ya da önceki günlerde yaşadığı güzelliklerin hasretini çekenler mutluluğu hatıralarda ararlar...

Büyük paralar, büyük evler, büyük başarılar ve kuvvetli alkışlar her zaman beklentileri yükseltir. Büyük mutluluk arayışına girer insan...

Yük büyüdükçe, mutluluk azalır. Sahip olunanlar arttıkça, sorumluluk fazlalaşır. Oysa hayat şartları zaten yorucu ve çetindir.

Mutluluk, içtiğimiz çayın buharında, bir dost sesinde; gelen telefonla sorulan hâl hatırda, akşam eve sağ salim dönebilmektedir. Fakat bazıları hep daha fazlasını isterken, sahip olduklarını da kaçırdığının farkına varmazlar.

Elindekinin kıymetini bilmeyen ve gözünü hep başkasının sahip olduklarından ayıramayan insanlar, kararan kalpleriyle mutluluğa hiç ulaşamazlar.

Belki de mutluluğun en temel formülü şükürdür. Şükür nelere sahip olduğunun farkında olmak ve kıymetini bilmenin bir diğer adıdır. Her sabah uyanabilmek, yürüyebilmek, nefes alabilmek büyük mutluluktur tabii ki bilene...

Bir de kabullenmek var. Her şeyi değiştiremeyeceğini, herkesi memnun edemeyeceğini, her planın tutmayacağını kabul etmek. Kabullenmek pes etmek değildir; gereksiz yükleri sırtından indirmektir. Çünkü insan en çok değiştiremeyeceği şeylerle kavga ederken yorulur.

Affetmek de mutluluğun gizli anahtarlarından biridir. İçinde kin ve nefret taşıyan bir kalbin hafiflemesi mümkün değildir. Affetmek karşındakine iyilik değil, kendine merhamettir. Kin, önce sahibini zehirler.

Hayattan her daim mucizeler bekleyen, çoğu zaman hayal kırıklığına uğrar. Azla yetinmek fakirlik değil, zenginliğin ta kendisidir.

Ve en önemlisi; mutluluk başkasının hayatına bakarak inşa edilmez. Sosyal medyada görülen parlak kareler, çoğu zaman karanlık anların filtreden geçirilmiş halidir. Kendini başkalarıyla kıyaslayan, kendi hikayesini yarım bırakır.

Belki de mutluluğun formülü çok basittir...

Sahip olduklarına şükret,

Elindekinin kıymetini bil ve sevgini göster,

Kalbini merhametle doldur,

Beklentilerini sadeleştir ve kaderine razı ol

Geriye kalan her şey kendiliğinden gelir.

| Bu haber 454 defa okunmuştur.