İNEBOLU EKMEĞİ

Bir ekmek deyip geçme dost,

Her lokması bir ömürdür.

Kimi zaman alın teridir,

Kimi zaman anne duasıdır.

Kimi zaman da gurbette burnunu sızlatan

Çocukluk kokusudur…

İnebolu’nun sabahı başka doğar.

Güneş daha denizin üzerinden usulca yükselirken,

Eski taş sokaklara

Taze ekmek kokusu yayılır.

O koku…

Ne bir fırının dumanıdır yalnızca,

Ne de pişen hamurun buğusu.

O koku;

Toprağın bereketidir,

Çiftçinin emeğidir,

Değirmende öğütülen buğdayın türküsüdür.

Tarlada biçilen başak,

Yağmurla büyüyen umut,

Rüzgârla olgunlaşan emek,

İnebolu ekmeğinde yeniden can bulur.

Usta yoğururken hamuru,

Sadece unla suyu buluşturmaz.

Sabır katar içine…

Helâl lokma katar…

Bereket katar…

Ve en önemlisi,

Sevgi katar.

Hamur mayalanırken

Zaman bile acele etmez.

Çünkü iyi ekmek,

Sabırsız elleri sevmez.

Sonra odun ateşi…

Kor olmuş meşe odunları,

Taş fırının bağrını ısıtır.

İşte o anda

Hamur ekmek olur,

Emek nimete dönüşür.

Kabuk kızarırken altın gibi,

İçi pamuk olur bulut gibi.

Çıtırtısı bile ayrı güzeldir.

Daha fırından çıkar çıkmaz

Mahalleyi sarar kokusu.

Çocuklar koşar,

Yaşlılar tebessüm eder.

Çünkü bilir herkes…

İnebolu ekmeği piştiyse

Bugün yine bereket vardır.

Bir somun ekmek…

Belki küçüktür gözlere,

Ama büyüktür gönüllerde.

Çünkü o sofraya yalnız gelmez.

Yanında sohbet getirir,

Muhabbet getirir,

Komşuluk getirir.

Eskiden sıcak ekmek ikiye bölünürdü.

Bir yarısı evde kalırdı,

Diğer yarısı komşuya giderdi.

Kimse aç kalmasın diye…

Çünkü İnebolu’da ekmek paylaşılırdı.

Bereket de böyle çoğalırdı.

Çocukluğum geliyor aklıma…

Annem sıcak ekmeği bohçaya sarardı.

Bıçağı değmeden koparılırdı ilk lokması.

Çünkü büyükler derdi ki;

“Ekmeği kesmeden önce şükret.”

Babam sofraya otururken

Ekmek başköşeye konurdu.

Kimse ondan önce yemeğe başlamazdı.

Çünkü ekmek…

Nimetin sultanıydı.

Ne zaman gurbete düşsem,

Bir fırının önünden geçsem,

Burnuma sıcak ekmek kokusu gelse,

İçimde bir çocuk ağlar.

Çünkü hiçbir yerde

İnebolu ekmeğinin kokusu yoktur.

Belki un aynıdır,

Belki su…

Belki ateş…

Ama eksik olan

İnebolu’nun ruhudur.

Eksik olan

O insanların samimiyetidir.

Eksik olan

Taş sokakların hatırasıdır.

Denizden esen rüzgârın serinliğidir.

Bir somun ekmek bazen

Bir ilçeyi anlatmaya yeter.

Çünkü o somunda

Karadeniz’in tuzu vardır.

Dağların yeşili vardır.

Çiftçinin nasırlı elleri vardır.

Fırın ustasının alın teri vardır.

Ve anaların duası…

İşte en çok o vardır.

Ey İnebolu!

Sen yalnız kahramanlık destanları yazmadın.

Sen,

Bir ekmeği bile

Kültür yaptın.

Bir lokmayı

Hatıraya dönüştürdün.

Bir sofrayı

Muhabbet meclisi yaptın.

Bir nimeti

Şükür vesilesi ettin.

Bugün dünyanın neresinde olursa olsun

Bir İnebolulu,

Sıcak bir ekmek kokusu duyduğu an

İlk seni hatırlar.

Çünkü bazı kokular

Burna değil,

Kalbe işler.

Ve bazı ekmekler

Sadece açlığı doyurmaz…

Hasreti susturur,

Çocukluğu geri getirir,

Anneyi hatırlatır,

Babayı özletir,

Memleketi yeniden yaşatır.

Onun içindir ki,

Ne zaman “İnebolu” desem,

Aklıma önce deniz gelmez,

Önce liman gelmez,

Önce tarih gelmez…

Önce taş fırından yeni çıkmış, çıtır kabuklu, mis kokulu İnebolu ekmeği gelir.

Çünkü bilirim;

Bir şehrin ruhu bazen bir kalesinde, bazen bir sokağında…

Ama en çok da, paylaşılan bir somun ekmeğinde yaşar.