İçerisinde yaşanmışlıklar ve tecrübeyle edinilmiş doğal bir haykırış barındırır...
Her baba için değil de, ağlamak zorunda bırakılan babalar için bir anlam ifade eder.
Çünkü babalar kolay ağlamaz...
Gözyaşı onlara çocukluktan yasaklanmıştır.
"Erkek adam ağlamaz" diye diye büyütülmüşlerdir.
İçlerine ata ata taşlaşmıştır yürekleri.
İşte tam da bu yüzden, bir baba ağladığında mesele sıradan değildir...
Evladıyla sınanmış, onuru kırılmış, değer görmemiş, saygınlığı kalmamış, gururu ayaklar altına alınmış, ya da sorumluluğunu yerine getirememenin ezikliği yaşanmış olabilir!
Hepsi hayatın içinde mevcut, hatta imtihanın neticesidir.
Babanın gözyaşı sessizdir. Kimse görsün istemez. Gecenin bir vakti bir köşede dökülür. Bazen de içine akıtır...
Çünkü o evin direğidir, yıkılmaması gerekir.
Yükün ağır geldiği, hayatın omuzlara fazla abandığı anlar vardır ya. İşte o zaman baba kendini tutamaz. Yağmur gibi boşalır.
Bir baba ağladığında sadece bir adam ağlamaz;
Ev ağlar, sokak ağlar, gelecek ağlar.
Çünkü baba güven demektir. Sığınılacak limandır. Yaslanılan dağdır.
"Babam varsa sorun yok" cümlesinin canlı halidir.
Günümüzde babaları ağlatan çok şey var. Geçim derdi, çocuklarının gelecek kaygısı, vefasızlık, değersizlik...
En çok da "elinden hiç bir şey gelmemesi". Çünkü baba için en ağır yük çaresizliktir.
O yüzden bir baba ağladığında dönüp bakmak gerekir.
"Bu adamı bu noktaya ne getirdi?" diye sormak gerekir.
Suçu gözyaşında değil, o gözyaşını akıtan düzende aramak gerekir.
Unutmayalım ki;
Babalar durup dururken ağlamaz, babalar ağlarsa yürek yanar, yer gök ağlar...!
| Bu haber 1530 defa okunmuştur.
