CİMRİLER İKİ KERE ÖDER!

Hayatın değişmez bir gerçeği vardır...

Cimrilik; çoğu zaman tasarruf değil, daha pahalıya patlayan bir alışkanlıktır...

Halk arasında bilinen "ucuz mal alacak kadar zengin değilim" sözü de bunu anlatır...

İnsan bazen bir kaç yüz lira cepte kalsın diye öyle kararlar verir ki, sonunda hem cebinden daha fazlasının çıkacağını, hem de gönlünün yorulacağını düşünemez...

Cimrilik sadece parayı kısıtlamakla da olmaz!

İyiliği, sevgiyi, paylaşmayı ve yardımlaşmayı esirgeyerekte cimri olunur.

Oysa insan hayatında bazı şeyler vardır ki paylaştıkça çoğalır...

Bir dostun derdine ortak olursun, bir fakirin kapısını çalarsın, bir yetimin başını okşarsın meselâ...

Bunlar insanın cebini değil, kalbini zenginleştirir, gönlünü huzura erdirir...

Cimrinin hikâyesi çoğu zaman hüsranla biter...

Ucuz olduğu için tercih edilen ürün çabuk bozulur, hakkını vermeden, malzemeden çalınarak yapılan her şey tüketiciden veto yer...

Yani cimrilikle üretilen her mamulün pazarlanması bile insanı yorar. Kullanıcılar memnun kalmaz ve "ucuzdur vardır bir illeti" sözünün doğruluğunu ispatlar.

Cimri insan, bir tanıdığından gelen yardım talebine çeşitli bahaneler üreterek karşılık verir, fakat kendiside aynı duruma düştüğünde bütün kapılar yüzüne kapanır. Çünkü hayat bazen insanın karşısına aynayı koyar. Ne ekildiyse o biçilecektir.

Biliyoruz ki "veren el alan elden her zaman üstündür."

Toplumları ayakta tutan şey para değil, merhamettir. Paylaşma duygusudur. Bir belde de insanlar birbirine selam veriyorsa, sofralar bölüşülüyorsa, kapılar kapanmıyorsa orada bereket vardır. Ama cimrilik ve bencilliğin olduğu yerde ne bereket kalır ne de huzur...

Cimrilik gönül fakirliğine de yol açan bir haslettir. O yüzden bazen cebimizden çıkan paraya değil, kalbimizden geçen iyiliğe bakalım...

İnsanın gerçek kazancı bankada biriken para değil, arkasından edilen duadır.

Okumuş ve bir konuda uzmanlaşmış kişinin bilgisi bile eğer insanlarla paylaşılmıyorsa o da bilgi cimriliğine girer !

Şu da iyi bilinmelidir ki;

İsraf etmemeye gayret eden ve tutumlu olan insan cimri kategorisine girmez...

Cömertlik ise bazı insanlara lütfedilmiş güzel bir meziyettir. Cömert insan yaptığı iyiliğin mükafatını Allah'tan alacağını bilir..

Velhasıl kelam;

Cimrilik toplum tarafından kabul görmeyen hatta dışlanan kötü bir alışkanlıktır.

Yediren içiren, hayır yapan, fakiri gözeten, yardımlaşma ve dayanışmayı bilen, bir gülümseme ile gönüllere giren insan olup, toplumda ki yerimizi sağlamlaştıralım...

Bu dünyadan göçüp giderken cenaze namazında hoca efendi musallada yatan mevtanın "ne kadar parası vardı" diye sormaz, "nasıl bilirdiniz" sorusuna cevap arar...

Cenaze arabasına konulduktan sonra da varsa tabii ki mevtanın iyilikleri konuşulur.

Öyleyse "iyi insan" olarak anılmaya gayret gösterelim ki, gök kubbede hoş bir sada bırakalım...

Ne dersiniz ?

| Bu haber 756 defa okunmuştur.